Gestolen medische nietjes terug verkocht aan Zuyderland (De Limburger, 4 juli 2026)
Als AOBIV-liefhebber las ik dit krantenartikel met steeds groter wordende verbazing. Wat was er aan de hand? Een leverancier van dozen met medische nietjes (waarde per doosje € 2.000,-) ontvreemdde dozen uit operatiekamers uit de voorraadlades. Dit werd meer dan een jaar lang niet opgemerkt en uiteindelijk wist de leverancier op die manier zo’n 1500 – 2000 dozen te stelen (let wel, dat is voor 3 – 4 miljoen euro aan waarde, alleen de nietjes al).
De vragen die ik mij, of u als student (of docent) naar aanleiding van deze AOBIV casus uit de krant, kan stellen:
· Hoe kan zoiets als dit gebeuren?
· Welke (gigantische) hiaten in een relatief eenvoudig fundamenteel proces zijn er (kennelijk toegestaan)?
· Hoe kan dit pas na 13 maanden worden opgemerkt?
·
Hoe is dit mogelijk tenzij er sprake is van een soort van “open magazijn”?
En wat wordt dan eigenlijk bedoeld met de processen aanscherpen zoals de woordvoerder van Zuyderland laat weten?
· Hoe kan het dat er sprake is van 1500 – 2000 doosjes (á € 2.000,-)? Is niet bekend om hoeveel dit gaat? Het scheelt een miljoen euro!
·
Hoe kan de leverancier eigenlijk leverancier zijn als die kennelijk niet al te zuiver op de graat was? Hoeft die niet te voldoen aan (minimale)
voorwaarden?
En dan eigen nieuwsgierigheid (maar studenten/docenten mogen hier ook aandenken…):
· Welke rol heeft de externe accountant dan eigenlijk?
· Welke rol had de interne accountant (of controller)?
· Waarom wordt een kennelijk dermate slechte interne beheersing toegestaan (of gemist) door een RvB?
·
Wat vindt een RvT hier van?
Hamvraag: Wat is er in het magazijn proces nodig om dit te voorkomen? (Grotendeels heeft chatgpt dat hieronder al verklapt). Dus hoe ziet dat “aanscherpen” eruit. Of is het eigenlijk meer het eindelijk toepassen van een gebruikelijk (!) minimumniveau van interne beheersing?
Want dit zijn alleen nog maar nietjes…ter waarde van 4 miljoen euro…per jaar…die onopgemerkt verdwijnen…
Hoe zat het ook alweer in de basis (met dank aan chatgpt en AOBIV.nl)?
Magazijnproces voor relatief waardevolle artikelen (€ 2.000 per doosje) volgens Starreveld en AOBIV
Volgens de theorie van Starreveld vormt het magazijnproces een belangrijk onderdeel van de bestuurlijke informatieverzorging (BIV). Het doel is een betrouwbare goederen- en informatiebeweging, waarbij functiescheiding, controlemaatregelen en een volledige administratieve vastlegging centraal staan. Voor relatief waardevolle artikelen van ongeveer € 2.000 per doosje is de standaardprocedure niet voldoende. Volgens AOBIV (MWSTRUIK) geldt namelijk dat waardevolle goederen extra interne beheersingsmaatregelen vereisen. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
1. Ontvangst van de goederen
De magazijnmedewerker ontvangt de levering en controleert de pakbon met de bestelling (bestelorder). Vervolgens wordt gecontroleerd of het juiste artikel, het juiste aantal en de juiste kwaliteit zijn geleverd. Bij waardevolle artikelen vindt daarnaast een extra kwaliteitscontrole plaats voordat de goederen worden geaccepteerd. Pas na goedkeuring tekent de magazijnbeheerder voor ontvangst en wordt de ontvangst geregistreerd in het ontvangstenbestand. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
2. Registratie
Na ontvangst worden de artikelen direct geregistreerd in de voorraadadministratie. Per doosje worden artikelnummer, serienummer (indien aanwezig), locatie, hoeveelheid en waarde vastgelegd. Hierdoor ontstaat een volledige audittrail en is ieder artikel afzonderlijk te volgen. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
3. Opslag
Omdat de artikelen een hoge waarde vertegenwoordigen, worden zij opgeslagen in een afgesloten beveiligde ruimte of kluis. Alleen geautoriseerde medewerkers hebben toegang. De opslaglocatie wordt vastgelegd in het magazijnsysteem en de toegang wordt zoveel mogelijk beperkt en geregistreerd. Bij zeer waardevolle goederen kan het vier-ogenprincipe worden toegepast. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
4. Uitgifte
Goederen worden uitsluitend uitgegeven op basis van een geautoriseerde verkooporder of interne aanvraag. De magazijnmedewerker controleert de autorisatie, registreert de uitgifte in het voorraadsysteem en verwerkt de voorraadmutatie direct. De goederen worden gecontroleerd verpakt en verzendklaar gemaakt. Hierdoor blijft het verband tussen goederen en geld behouden, zoals Starreveld voorschrijft. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
5. Voorraadcontrole
Voor relatief waardevolle artikelen is een permanente voorraadadministratie noodzakelijk. Daarnaast worden regelmatig deelinventarisaties uitgevoerd, uiteraard ook van de voorraadlades (!), waarbij de fysieke voorraad wordt vergeleken met de administratieve voorraad. Eventuele verschillen worden direct onderzocht en gerapporteerd. Dit verkleint het risico op diefstal, fraude of administratieve fouten. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
Interne beheersingsmaatregelen
Bij waardevolle goederen adviseert Starreveld in combinatie met AOBIV onder andere de volgende maatregelen:
- Functiescheiding tussen bestellen, ontvangen, registreren en betalen;
- Autorisatie van ontvangst en uitgifte;
- Beveiligde opslag met beperkte toegang;
- Registratie van alle voorraadmutaties;
- Regelmatige inventarisaties;
- Toepassing van het vier-ogenprincipe bij ontvangst en uitgifte van zeer waardevolle artikelen;
- Volledige documentatie zodat iedere goederenbeweging kan worden gecontroleerd. (aobiv ao/biv administratieve organisatie)
Conclusie
Voor artikelen met een waarde van ongeveer € 2.000 per doosje is een normale magazijnprocedure onvoldoende. Volgens Starreveld en AOBIV moeten extra beheersingsmaatregelen worden toegepast, zoals strengere kwaliteitscontroles, beveiligde opslag, uitgebreide registratie, functiescheiding, autorisatie en frequente inventarisaties. Hiermee wordt de kans op fouten, diefstal en fraude beperkt en blijft de voorraadadministratie betrouwbaar.
Veel plezier met deze AOBIV casus. Het kan een waardevolle lesdag opleveren.
Tenslotte nog een saillant detail volgens het krantenartikel: De man werd uiteindelijk gepakt. Door de rechter werd een taakstraf van 240 uur opgelegd en er moet een schadevergoeding van bijna 3 ton worden betaald. Wie kan rekenen: de theoretische opbrengst voor de dader ligt dan ergens rond de € 15.000,- per uur!